Wer nimmt das hüt scho wunder?

Obe dure rüchts und stinkts und unde dure dreckets,
hinde dure chlöpfts und tätschts und vore dure blendets,
linggerhand isch sösch es Gschmier und rechts e Hufe Plunder
und alles red vo Umweltschutz, doch wer nimmt das scho wunder.

Det ene dra e roti Sosse, wo dur ne roschtige Chänel schlicht
und nebe dra es Hochhus, wo i mene Betonsilo glicht.
Us eppis Guetem wo eim gfallt, git’s churzerhand drus Zunder
und jede seit es sig scho so, doch wer nimmt das scho wunder.

Isch eppis richtig oder grad, wird s'Ganze schnell verboge,
seit eine ehrlich sini Woret, heisst's de Lump het jetz gloge.
Isch's nöume wirkli chugelerund, so wett mer das no runder
und jede seit der ander tuet, doch wer nimmt das scho wunder.

Di giftigschte Sache werde tonnewis i Bode ine versenkt,
a das natürlich Glichgwicht het do debi e keine denkt.
Verschmutzti Luft, verdreckti Seeä, do dra isch lengstens nüt me bsunder
und jede weiss und pfifft glich druuf, denn wer nimmt das scho wunder.

Wie lang cha echt de Raubbou uf dere Welt no duure,
di Richschte wo scho lengscht gnue hend, sind meischtens grad di Schture,
si zelle gierig ihre Chlotz, bi Stiiks und bi Burgunder,
drumome chas jo ruig verräble, denn wer nimmt das scho wunder.

Es isch sowit!
d'Natur isch tod, im Dreck verstickt und alls isch grau und öd,
e jede schiebts of diese ab und seit: Herrgott isch d'Menschheit blöd.
E jede gsehts, jetz isch es t'schpot, jetz chom i selber drunder
und hindeno wo alls kaputt gmacht isch - nimmts plötzli jede wunder.

Kurt Haberstich
Mundart Gedicht und Foto: Kurt Haberstich